Rechtsstaat en asielkind

30 juni 2017

Wat heerlijk dat we over zo’n leger van commentatoren, columnisten en analisten beschikken die ons twee weken geleden en bloc kwamen uitleggen dat mensenrechten als het erop aan komt aan de kant geschoven kunnen worden. Wat fantastisch dat er in ons welvarende land in de media zo’n consensus bestaat over de redelijke opstelling van het ‘motorblok’ als het om het vluchtelingenverdrag gaat. Een waarlijk visionaire geest noemde hun asielparagraaf, waarin de Turkije-deal als voorbeeld voor vluchtelingen-deals met Noord Afrikaanse landen wordt voorgesteld, zelfs ‘politieke vooruitgang’. Rob van Wijk spande waarschijnlijk de kroon met zijn stelling in Trouw dat ‘GroenLinks de rechtsstaat opoffert aan een ideaal dat al in 2015 achterhaald was.’ Hoe men de extreem lastige vluchtelingenproblematiek en de positie van ons land daarin ook taxeert, wie vasthouden aan mensenrechtenverdragen voorstelt als bedreiging van de rechtsstaat zet de wereld op z’n kop. Dergelijk commentaar barst van het politieke venijn, maar is uiteraard niet serieus. Continue reading

Van Rijn zet eerste stappen

22 juni 2017

Noch tijdens de verkiezingen, noch in de formatiebesprekingen speelde het tot nu toe ook maar enige rol, maar er zijn werkelijk ernstige problemen in de jeugdzorg als gevolg van de decentralisatie ervan naar de gemeenten. Wellicht was dit voor de meeste partijen tot nu toe electoraal te weinig interessant om zich echt druk om te maken en bleef het naar aanleiding van een incident steeds bij een enkele vraag aan de verantwoordelijke bewindspersoon. Waarschijnlijk is echter minstens zo belangrijk dat de overgrote meerderheid van de politieke partijen zich heeft verbonden aan de uitgangspunten en de condities van de transitie. En dat impliceert ook dat ze ertoe neigen mogelijk kritische vragen primair richting de gemeenten en niet echt naar de rijksoverheid te richten, geheel naar het masterplan achter de transitie. Continue reading

Recentraliseer de Jeugd-GGZ!

7 juni 2017

Op 31 maart maakte de Transitie Autoriteit Jeugd, weliswaar in buitengewoon ambtelijke taal, duidelijk dat de decentralisatie van de jeugdhulp dreigt vast te lopen. Er is een gigantische administratieve rompslomp ontstaan als gevolg van alle eigen regels en nieuwe bemoeienissen die gemeenten hebben bedacht; er bestaan enorme betalingsachterstanden aan jeugdbeschermingsinstellingen en aan vrijgevestigden; als gevolg hiervan voorziet eenderde van deze instellingen dit jaar problemen met de uitbetaling van loon en overige kosten; vele vrijgevestigden stoppen met jeugdzorg omdat ze het financieel niet langer kunnen bolwerken en gek worden van de enorme administratieve last die alle gemeentelijke bemoeienis met zich mee brengt. Wie oplette zag het al heel lang aankomen. Staatssecretaris Van Rijn wuifde echter keer op keer geroutineerd alle bezwaren weg en de Tweede Kamer liet hem daarmee wegkomen.

Continue reading

12 jarige weigert chemo

 13 mei 2017

Er is veel media-aandacht voor de rechtzaak over een 12-jarige die een mogelijk cruciale medische behandeling weigert. Voor een goed begrip is het van belang om te kijken naar wat hierover in de Wet op de Geneeskundige Behandelingsovereenkomst (WGBO) staat. De WGBO stelt namelijk dat een medische behandeling van een kind tussen 12 en 16 jaar behalve toestemming van de ouders of voogd ook toestemming van het kind zelf vereist, tenzij het kind wilsonbekwaam wordt geacht. Van belang is vooral het feit dat de wet uitdrukkelijk stelt, zoals ik in eerdere blogs en in Rotjeugd en PiP schreef, dat in geval het kind tegen de wens van de ouders ingaat en daar naar het oordeel van de arts weloverwogen aan vast houdt, de stem van het kind uiteindelijk de doorslag dient te geven. Continue reading

Het belang van de rechtsstaat kan moeilijk worden overschat

6 mei 2017

‘Ons rechtssysteem is kostbaar, levert niet wat mensen nodig hebben, en is soms ronduit schadelijk. Dat ligt niet aan de spelers, maar aan het spel en strakke, verouderde spelregels.’ Zo begint de samenvatting van het recente rapport van het Haagse instituut voor innovatie van het recht (HiiL), dat in de media nogal wat aandacht kreeg. HiiL stelt dat onze procedures voor alledaagse problemen zoals burenoverlast, ontslag en scheiding vaak geen goede oplossing bieden. En elk jaar komen er vele onopgeloste problemen bij. Volgens HiiL zijn de bestaande regels hopeloos verouderd en moeten zij radicaal worden vervangen. Het rapport eindigt dan ook met een hoofdstuk getiteld ‘Alles veranderen’. Continue reading

Gemeentelijke weigering jeugdzorg door rechter afgewezen

2 mei 2017

Een meisje met psychische problemen in Steenwijkerland kreeg voor de invoering van de Jeugdwet wekelijks vier a zeven uur begeleiding via Bureau Jeugzorg. De nieuwe wet maakte de gemeente Steenwijkerland zoals overal elders in het land verantwoordelijk voor deze hulp en zo’n intensieve begeleiding betekent een hoge kostenpost voor de gemeente. Omdat de transitie van de jeugdzorg naar de gemeenten ook nog eens gepaard ging met een majeure bezuiniging, gaan de gemeenten – zeker de kleine en middelgrote gemeenten – uiteraard uiterst terughoudend om met aanvragen voor (continuering van) dure zorg. Ze weten zich daarbij gesteund door de gedachte achter de transitie, dat er al te gemakkelijk gebruik wordt gemaakt van (dure) professionele hulp en dat mensen moeten worden gestimuleerd meer problemen op ‘eigen kracht’ op te lossen, door zelf of in het netwerk van familie of buren oplossingen te zoeken. Vanuit die gedachte vroeg de gemeente aan het plaatselijke Centrum Jeugd en Gezin of die dure hulp voor dit meisje wel echt noodzakelijk was. Het centrum meende dat dit onnodig was: haar moeder kon die taak wel overnemen. Continue reading

De rol van de jeugdofficier in de 21e eeuw

28 april 2017

Het is zonneklaar dat de rechtvaardiging van een apart jeugdstrafrecht is gelegen in de beperkte verantwoordelijkheid van de minderjarige. Veel minder vanzelfsprekend maar minstens zo belangrijk is het inzicht dat de kern van het jeugdstrafrecht gegeven dit uitgangspunt ligt in de pedagogische inzet of ambitie ervan. De kern van een apart jeugdstrafrecht zit ‘m niet zozeer in het pakket aan specifieke sancties (en de correcte en weloverwogen, goed geïnformeerde toepassing daarvan), al is hun bestaan volstrekt onmisbaar om tot een verantwoorde pedagogische inzet van sancties te kunnen komen. De kern zit ‘m in de aparte strafrechtelijke procedure, met uitdrukkelijk appèl op de zich ontwikkelende verantwoordelijkheid van de minderjarige en met eveneens uitdrukkelijke verantwoording van de eventueel op te leggen sanctie (dan wel het achterwege blijven daarvan) naar de mate van verantwoordelijkheid van de minderjarige. Continue reading

Ook minderjarigen onttrekken zich aan detentie

24 april 2017

Midden 2015 waren ruim 11.000 personen die waren veroordeeld tot een gevangenisstraf voortvluchtig. 2 op de 7 van de degenen die door de rechter tot detentie waren veroordeeld bleken dat jaar ‘onvindbaar’. Dit probleem van de voortvluchtigen is al enkele jaren onderwerp van politiek debat, maar er was weinig zicht op wie deze personen zijn en hoe ze het klaarspelen om uit handen van de politie te blijven. Het rapport De onvindbaren, dat op 20 april werd gepubliceerd, beoogt daar nader licht op te werpen. Continue reading

Voorbeeldig initiatief vrijwillige anticonceptie

13 april 2017

Connie Rijlaarsdam heeft de titel ‘Meest invloedrijke persoon in de publieke gezondheid 2016’ gekregen. Dat werd op woensdag 12 april bekend tijdens het avondprogramma van het Nationaal Nationaal Congres Volksgezondheid. Connie is verpleegkundig specialist bij de GGD Hart voor Brabant. Zij ontwikkelde het programma ‘Anticonceptie bij kwetsbare ouders’. Ontstaan vanuit haar ervaring in de praktijk met als doel hen op vrijwillige basis te helpen om in deze fase van hun leven géén kind te krijgen. Continue reading

De media en de vechtpartij in Arnhem

9 april 2017

Wie na een vechtpartij als eerste naar de politie stapt om aangifte van mishandeling te doen creëert daarmee een enorm voordeel. Diegene wordt namelijk vanaf dat moment beschouwd als slachtoffer, onverschillig de feitelijke toedracht. Bij minderjarigen zijn het doorgaans de ouders die zorgen dat hun kind aangifte doet, omdat een mooi nieuw jack is gescheurd, de scooter is beschadigd, fysiek letsel is toegebracht, of omdat zij zich beledigd voelen. Op zitting wordt soms pas na lang aandringen van de tegenpartij duidelijk dat helemaal niet helder is wie er begonnen is en of er wel sprake is van een slachtoffer en een dader. Vaak waren beide partijen te dronken of stoned om zich goed te herinneren wat er precies is gebeurd. Iedere strafrechtadvocaat weet dit, zeker als hij bekend is met jeugdstrafzaken, en ervaren (jeugd)officieren en politieagenten weten dit net zo goed. Ik heb meerdere malen meegemaakt dat tijdens een gesprek tussen ‘slachtoffer’ en ‘dader’ stap voor stap duidelijk werd dat de rolverdeling in feite omgekeerd lag en dat de ‘dader’ alleen in die rol terecht was gekomen, omdat hij niet meteen naar de politie was gestapt. Continue reading